Μεγάλη Τρίτη

Άγιοι, εορταί, και Αναγνώσεις – Τρίτη, 15 Απριλίου 2025
Άγιοι και εορταί: Μεγάλη Τρίτη; Μάρτυρος Κρήσκεντος, του εν Μύροις της Λυκίας; Λεωνίδας Ιερομάρτυς; Μιχαήλ ο Νεομάρτυς της Σμύρνης; 9 οσιομάρτυρες της Κορινθίας ; Πάνταρν
Αυστηρή Νηστεία
Ανάγνωσις Ευαγγελίου: Κατά Ματθαίον 22:15-46, 23:1-39
Τω καιρώ εκείνω συμβούλιον έλαβον οι Φαρισαίοι κατά του Ιησού όπως αυτόν παγιδεύσωσιν εν λόγω. Και αποστέλλουσιν αυτώ τους μαθητάς αυτών μετά των Ηρωδιανών λέγοντες· Διδάσκαλε, οίδαμεν ότι αληθής ει και την οδόν του Θεού εν αληθεία διδάσκεις, και ου μέλει σοι περί ουδενός· ου γαρ βλέπεις εις πρόσωπον ανθρώπου· ειπέ ούν ημίν, τί σοι δοκεί; Έξεστι δούναι κήνσον Καίσαρι ή ού· Γνούς δε ο Ιησούς την πονηρίαν αυτών είπε· Τί με πειράζετε, υποκριταί; Επιδείξατέ μοι το νόμισμα του κήνσου. Οι δε προσήνεγκαν αυτώ δηνάριον. Και λέγει αυτοίς· Τίνος η εικών αύτη και η επιγραφή; Λέγουσιν αυτώ· Καίσαρος· Τότε λέγει αυτοίς· Απόδοτε ούν τα Καίσαρος Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ. Και ακούσαντες εθαύμασαν, και αφέντες αυτόν απήλθον. Εν εκείνη τη ημέρα προσήλθον αυτώ Σαδδουκαίοι, οι λέγοντες μή είναι ανάστασιν, και επηρώτησαν αυτόν λέγοντες· Διδάσκαλε, Μωσής είπεν, «εάν τις αποθάνη μή έχων τέκνα, επιγαμβρεύσει ο αδελφός αυτού την γυναίκα αυτού και αναστήσει σπέρμα τω αδελφώ αυτού». ήσαν δε παρ’ ημίν επτά αδελφοί· και ο πρώτος γαμήσας ετελεύτησε, και μή έχων σπέρμα αφήκε την γυναίκα αυτού τω αδελφώ αυτού· ομοίως και ο δεύτερος και ο τρίτος, έως των επτά. ύστερον δε πάντων απέθανε και η γυνή. Εν τη ούν αναστάσει τίνος των επτά έσται η γυνή; Πάντες γαρ έσχον αυτήν. Αποκριθείς δε ο Ιησούς είπεν αυτοίς· Πλανάσθε μή ειδότες τάς γραφάς μηδέ την δύναμιν του Θεού· Εν γαρ τη αναστάσει ούτε γαμούσιν ούτε εκγαμίζονται, αλλ’ ως άγγελοι Θεού εν ουρανώ εισι. Περί δε της αναστάσεως των νεκρών ουκ ανέγνωτε το ρηθέν υμίν υπό του Θεού λέγοντος, εγώ ειμι ο Θεός Αβραάμ και ο Θεός Ισαάκ και ο Θεός Ιακώβ; Ουκ έστιν ο Θεός Θεός νεκρών, αλλά ζώντων. Και ακούσαντες οι όχλοι εξεπλήσσοντο επί τη διδαχή αυτού. Οι δε Φαρισαίοι ακούσαντες ότι εφίμωσε τους Σαδδουκαίους, συνήχθησαν επί το αυτό, και επηρώτησεν εις εξ αυτών, νομικός, πειράζων αυτόν και λέγων· Διδάσκαλε, ποία εντολή μεγάλη εν τω νόμω; ῾Ο δε Ιησούς έφη αυτώ· Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εν όλη τη καρδία σου και εν όλη τη ψυχή σου και εν όλη τη διανοία σου· αύτη εστί πρώτη και μεγάλη εντολή. Δευτέρα δε ομοία αυτή· αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν. Εν ταύταις ταις δυσίν εντολαίς όλος ο νόμος και οι προφήται κρέμανται. Συνηγμένων δε των Φαρισαίων επηρώτησεν αυτούς ο Ιησούς λέγων· Τί υμίν δοκεί περί του Χριστού; Τίνος υιός εστι; Λέγουσιν αυτώ· Του Δαυῒδ. Λέγει αυτοίς· Πώς ούν Δαυῒδ εν Πνεύματι Κύριον καλεί αυτόν λέγων, είπεν ο Κύριος τω Κυρίω μου, κάθου εκ δεξιών μου έως άν θώ τους εχθρούς σου υποπόδιον των ποδών σου; Ει ούν Δαυῒδ καλεί αυτόν Κύριον, πώς υιός αυτού εστι; Και ουδείς εδύνατο αυτώ αποκριθήναι λόγον, ουδέ ετόλμησέ τις απ’ εκείνης της ημέρας επερωτήσαι αυτόν ουκέτι. Τότε ο Ιησούς ελάλησε τοις όχλοις και τοις μαθηταίς αυτού λέγων· Επί της Μωσέως καθέδρας εκάθισαν οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι. Πάντα ούν όσα εάν είπωσιν υμίν τηρείν, τηρείτε και ποιείτε, κατά δε τα έργα αυτών μή ποιείτε· λέγουσι γάρ, και ου ποιούσι. Δεσμεύουσιν γαρ φορτία βαρέα και επιτιθέασιν επί τους ώμους των ανθρώπων, τω δε δακτύλω αυτών ου θέλουσι κινήσαι αυτά. Πάντα δε τα έργα αυτών ποιούσι πρός το θεαθήναι τοις ανθρώποις, πλατύνουσι γαρ τα φυλακτήρια αυτών και μεγαλύνουσι τα κράσπεδα των ιματίων αυτών, φιλούσι δε την πρωτοκλισίαν εν τοις δείπνοις και τάς πρωτοκαθεδρίας εν ταις συναγωγαίς και τους ασπασμούς εν ταις αγοραίς και καλείσθαι υπό των ανθρώπων, ραββί ραββί. υμείς δε μή κληθήτε ραββί· εις γάρ υμών εστιν ο διδάσκαλος, ο Χριστός· πάντες δε υμείς αδελφοί εστε. Και πατέρα μή καλέσητε υμών επί της γής· εις γάρ εστιν ο πατήρ υμών, ο εν τοις ουρανοίς. Μηδέ κληθήτε καθηγηταί· εις γάρ υμών εστιν ο καθηγητής, ο Χριστός. ῾Ο δε μείζων υμών έσται υμών διάκονος. Όστις δε υψώσει εαυτόν ταπεινωθήσεται, και όστις ταπεινώσει εαυτόν υψωθήσεται. Ουαί δε υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, ότι κατεσθίετε τάς οικίας των χηρών και προφάσει μακρά προσευχόμενοι· διά τούτο λήψεσθε περισσότερον κρίμα. Ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, ότι κλείετε την βασιλείαν των ουρανών έμπροσθεν των ανθρώπων· υμείς γαρ ουκ εισέρχεσθε, ουδέ τους εισερχομένους αφίετε εισελθείν. Ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, ότι περιάγετε την θάλασσαν και την ξηράν ποιήσαι ένα προσήλυτον, και όταν γένηται, ποιείτε αυτόν υιόν γεέννης διπλότερον υμών. Ουαί υμίν, οδηγοί τυφλοί, οι λέγοντες· ός άν ομόση εν τω ναώ, ουδέν εστιν, ός δ’ άν ομόση εν τω χρυσώ του ναού οφείλει. Μωροί και τυφλοί! τίς γαρ μείζων εστίν, ο χρυσός ή ο ναός ο αγιάζων τον χρυσόν; Καί· ός άν ομόση εν τω θυσιαστηρίω, ουδέν εστιν, ός δ’ άν ομόση εν τω δώρω τω επάνω αυτού, οφείλει. Μωροί και τυφλοί! τί γαρ μείζον, το δώρον ή το θυσιαστήριον το αγιάζον το δώρον; ῾Ο ούν ομόσας εν τω θυσιαστηρίω ομνύει εν αυτώ και εν πάσι τοις επάνω αυτού· Και ο ομόσας εν τω ναώ ομνύει εν αυτώ και εν τω κατοικήσαντι αυτόν· Και ο ομόσας εν τω ουρανώ ομνύει εν τω θρόνω του Θεού και εν τω καθημένω επάνω αυτού. Ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, ότι αποδεκατούτε το ηδύοσμον και το άνηθον και το κύμινον, και αφήκατε τα βαρύτερα του νόμου, την κρίσιν και τον έλεον και την πίστιν· ταύτα δε έδει ποιήσαι κακείνα μή αφιέναι. ῾Οδηγοί τυφλοί, οι διυλίζοντες τον κώνωπα, την δε κάμηλον καταπίνοντες! Ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, ότι καθαρίζετε το έξωθεν του ποτηρίου και της παροψίδος, έσωθεν δε γέμουσιν εξ αρπαγής και αδικίας. Φαρισαίε τυφλέ, καθάρισον πρώτον το εντός του ποτηρίου και της παροψίδος, ίνα γένηται και το εκτός αυτών καθαρόν. Ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, ότι παρομοιάζετε τάφοις κεκονιαμένοις, οίτινες έξωθεν μέν φαίνονται ωραίοι, έσωθεν δε γέμουσιν οστέων νεκρών και πάσης ακαθαρσίας. Ούτω και υμείς έξωθεν μέν φαίνεσθε τοις ανθρώποις δίκαιοι, έσωθεν δέ μεστοί εστε υποκρίσεως και ανομίας. Ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, ότι οικοδομείτε τους τάφους των προφητών και κοσμείτε τα μνημεία των δικαίων, και λέγετε· ει ήμεν εν ταις ημέραις των πατέρων ημών, ουκ άν ήμεν κοινωνοί αυτών εν τω αίματι των προφητών. Ώστε μαρτυρείτε εαυτοίς &#Ανάγνωσις Ευαγγελίου: Κατά Ματθαίον 24:36-51, 25:1-46, 26:1-2
Είπεν ο Κυριος τοις εαυτού μαθηταίς· Περί δε της ημέρας εκείνης και ώρας ουδείς οίδεν, ουδέ οι άγγελοι των ουρανών, ει μή ο πατήρ μου μόνος. ώσπερ δε αι ημέραι του Νώε, ούτως έσται και η παρουσία του υιού του ανθρώπου. ώσπερ γαρ ήσαν εν ταις ημέραις ταις πρό του κατακλυσμού τρώγοντες και πίνοντες, γαμούντες και εκγαμίζοντες, άχρι ής ημέρας εισήλθε Νώε εις την κιβωτόν, και ουκ έγνωσαν έως ήλθεν ο κατακλυσμός και ήρεν άπαντας, ούτως έσται και η παρουσία του υιού του ανθρώπου. τότε δύο έσονται εν τω αγρώ, ο εις παραλαμβάνεται και ο εις αφίεται· δύο αλήθουσαι εν τω μυλώνι, μία παραλαμβάνεται και μία αφίεται. γρηγορείτε ούν, ότι ουκ οίδατε ποία ώρα ο Κύριος υμών έρχεται. ᾿Εκείνο δε γινώσκετε ότι ει ᾔδει ο οικοδεσπότης ποία φυλακή ο κλέπτης έρχεται, εγρηγόρησεν άν και ουκ άν είασε διορυγήναι την οικίαν αυτού. διά τούτο και υμείς γίνεσθε έτοιμοι, ότι ή ώρα ου δοκείτε ο υιός του ανθρώπου έρχεται. Τίς άρα εστίν ο πιστός δούλος και φρόνιμος, όν κατέστησεν ο κύριος αυτού επί της θεραπείας αυτού του διδόναι αυτοίς την τροφήν εν καιρώ; μακάριος ο δούλος εκείνος όν ελθών ο κύριος αυτού ευρήσει ποιούντα ούτως. αμήν λέγω υμίν ότι επί πάσι τοις υπάρχουσιν αυτού καταστήσει αυτόν. εάν δε είπη ο κακός δούλος εκείνος εν τη καρδία αυτού, χρονίζει ο κύριός μου ελθείν, και άρξηται τύπτειν τους συνδούλους αυτού, εσθίη δε και πίνη μετά των μεθυόντων, ήξει ο κύριος του δούλου εκείνου εν ημέρα ή ου προσδοκά και εν ώρα ή ου γινώσκει, και διχοτομήσει αυτόν, και το μέρος αυτού μετά των υποκριτών θήσει· εκεί έσται ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων.
Τότε ομοιωθήσεται η βασιλεία των ουρανών δέκα παρθένοις, αίτινες λαβούσαι τάς λαμπάδας αυτών εξήλθον εις απάντησιν του νυμφίου. πέντε δε ήσαν εξ αυτών φρόνιμοι και αι πέντε μωραί. αίτινες μωραί λαβούσαι τάς λαμπάδας εαυτών ουκ έλαβον μεθ᾿ εαυτών έλαιον· αι δε φρόνιμοι έλαβον έλαιον εν τοις αγγείοις αυτών μετά των λαμπάδων αυτών. χρονίζοντος δε του νυμφίου ενύσταξαν πάσαι και εκάθευδον. μέσης δε νυκτός κραυγή γέγονεν· ιδού ο νυμφίος έρχεται, εξέρχεσθε εις απάντησιν αυτού. τότε ηγέρθησαν πάσαι αι παρθένοι εκείναι και εκόσμησαν τάς λαμπάδας αυτών. αι δε μωραί ταις φρονίμοις είπον· δότε ημίν εκ του ελαίου υμών, ότι αι λαμπάδες ημών σβέννυνται. απεκρίθησαν δε αι φρόνιμοι λέγουσαι· μήποτε ουκ αρκέση ημίν και υμίν· πορεύεσθε δε μάλλον πρός τους πωλούντας και αγοράσατε εαυταίς. απερχομένων δε αυτών αγοράσαι ήλθεν ο νυμφίος και αι έτοιμοι εισήλθον μετ᾿ αυτού εις τους γάμους, και εκλείσθη η θύρα. ύστερον δε έρχονται και αι λοιπαί παρθένοι λέγουσαι· κύριε κύριε, άνοιξον ημίν. ο δε αποκριθείς είπεν· αμήν λέγω υμίν, ουκ οίδα υμάς. γρηγορείτε ούν, ότι ουκ οίδατε την ημέραν ουδέ την ώραν εν ή ο υιός του ανθρώπου έρχεται.
῞Ωσπερ γαρ άνθρωπος αποδημών εκάλεσε τους ιδίους δούλους και παρέδωκεν αυτοίς τα υπάρχοντα αυτού, καί ώ μέν έδωκε πέντε τάλαντα, ώ δε δύο, ώ δε έν, εκάστω κατά την ιδίαν δύναμιν, και απεδήμησεν ευθέως. πορευθείς δε ο τα πέντε τάλαντα λαβών ειργάσατο εν αυτοίς και εποίησεν άλλα πέντε τάλαντα. ωσαύτως και ο τα δύο εκέρδησε και αυτός άλλα δύο. ο δε το έν λαβών απελθών ώρυξεν εν τη γή και απέκρυψε το αργύριον του κυρίου αυτού. μετά δε χρόνον πολύν έρχεται ο κύριος των δούλων εκείνων και συναίρει μετ᾿ αυτών λόγον. καί προσελθών ο τα πέντε τάλαντα λαβών προσήνεγκεν άλλα πέντε τάλαντα λέγων· κύριε, πέντε τάλαντά μοι παρέδωκας· ίδε άλλα πέντε τάλαντα εκέρδησα επ᾿ αυτοίς. έφη αυτώ ο κύριος αυτού· εύ, δούλε αγαθέ και πιστέ! επί ολίγα ής πιστός, επί πολλών σε καταστήσω· είσελθε εις την χαράν του κυρίου σου. προσελθών δε και ο τα δύο τάλαντα λαβών είπε· κύριε, δύο τάλαντά μοι παρέδωκας· ίδε άλλα δύο τάλαντα εκέρδησα επ᾿ αυτοίς. έφη αυτώ ο κύριος αυτού· εύ, δούλε αγαθέ και πιστέ! επί ολίγα ής πιστός, επί πολλών σε καταστήσω· είσελθε εις την χαράν του κυρίου σου. προσελθών δε και ο το έν τάλαντον ειληφώς είπε· κύριε· έγνων σε ότι σκληρός ει άνθρωπος, θερίζων όπου ουκ έσπειρας και συνάγων όθεν ου διεσκόρπισας· καί φοβηθείς απελθών έκρυψα το τάλαντόν σου εν τη γή· ίδε έχεις το σόν. αποκριθείς δε ο κύριος αυτού είπεν αυτώ· πονηρέ δούλε και οκνηρέ! ᾔδεις ότι θερίζω όπου ουκ έσπειρα και συνάγω όθεν ου διεσκόρπισα! έδει ούν σε βαλείν το αργύριόν μου τοις τραπεζίταις, και ελθών εγώ εκομισάμην άν το εμόν σύν τόκω. άρατε ούν απ᾿ αυτού το τάλαντον και δότε τω έχοντι τα δέκα τάλαντα. τώ γαρ έχοντι παντί δοθήσεται και περισσευθήσεται, από δε του μή έχοντος και ό έχει αρθήσεται απ᾿ αυτού. καί τον αχρείον δούλον εκβάλετε εις το σκότος το εξώτερον· εκεί έσται ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων.
῞Οταν δε έλθη ο υιός του ανθρώπου εν τη δόξη αυτού και πάντες οι άγιοι άγγελοι μετ᾿ αυτού, τότε καθίσει επί θρόνου δόξης αυτού, καί συναχθήσεται έμπροσθεν αυτού πάντα τα έθνη, και αφοριεί αυτούς απ᾿ αλλήλων ώσπερ ο ποιμήν αφορίζει τα πρόβατα από των ερίφων, καί στήσει τα μέν πρόβατα εκ δεξιών αυτού, τα δε ερίφια εξ ευωνύμων. τότε ερεί ο βασιλεύς τοις εκ δεξιών αυτού· δεύτε οι ευλογημένοι του πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν από καταβολής κόσμου. επείνασα γάρ, και εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα, και εποτίσατέ με, ξένος ήμην, και συνηγάγετέ με, γυμνός, και περιεβάλετέ με, ησθένησα, και επεσκέψασθέ με, εν φυλακή ήμην, και ήλθετε πρός με. τότε αποκριθήσονται αυτώ οι δίκαιοι λέγοντες· κύριε, πότε σε είδομεν πεινώντα και εθρέψαμεν, ή διψώντα και εποτίσαμεν; πότε δέ σε είδομεν ξένον και συνηγάγομεν, ή γυμνόν και περιεβάλομεν; πότε δέ σε είδομεν ασθενή ή εν φυλακή, και ήλθομεν πρός σε; καί αποκριθείς ο βασιλεύς ερεί αυτοίς· αμήν λέγω υμίν, εφ᾿ όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε. τότε ερεί και τοις εξ ευωνύμων· πορεύεσθε απ᾿ εμού οι κατηραμένοι εις το πύρ το αιώνιον το ητοιμασμένον τω διαβόλω και τοις αγγέλοις αυτού. επείνασα γάρ, και ουκ εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα, και ουκ εποτίσατέ με, ξένος ήμην, και ου συνηγάγετέ με, γυμνός, και ου περιεβάλετέ με, ασθενής και εν φυλακή, και ουκ επεσκέψασθέ με. τότε αποκριθή&si