Κοδράτος εν Κορίνθω και οι 5 Μάρτυρες

Άγιοι, εορταί, και Αναγνώσεις – Δευτέρα, 10 Μαρτίου 2025
Άγιοι και εορταί: Κοδράτος εν Κορίνθω και οι 5 Μάρτυρες; Αναστασία η Πατρικία; Μιχαήλ ο Νεομάρτυρας ο Μαυρουδής
Αυστηρή Νηστεία
Ανάγνωσις Παλαιᾱς Διαθήκης: Ησαΐας 4:2-5:7
Τη δε ημέρα εκείνη επιλάμψει ο Θεός εν βουλή μετά δόξης επί της γής του υψώσαι και δοξάσαι το καταλειφθέν του ᾿Ισραήλ· και έσται το υπολειφθέν εν Σιών, και το καταλειφθέν εν ῾Ιερουσαλήμ άγιοι κληθήσονται, πάντες οι γραφέντες εις ζωήν εν ῾Ιερουσαλήμ· ότι εκπλυνεί Κύριος τον ρύπον των υιών και των θυγατέρων Σιών και το αίμα εκκαθαριεί εκ μέσου αυτών εν πνεύματι κρίσεως και πνεύματι καύσεως. και ήξει, και έσται πάς τόπος τους όρους Σιών και πάντα τα περικύκλω αυτής σκιάσει νεφέλη ημέρας και ως καπνού και ως φωτός πυρός καιομένου νυκτός, και πάση τη δόξη σκεπασθήσεται· και έσται εις σκιάν από καύματος και εν σκέπη και εν αποκρύφω από σκληρότητος και υετού. ῎Ασω δή τω ηγαπημένω άσμα του αγαπητού μου τω αμπελώνί μου. αμπελών εγενήθη τω ηγαπημένω εν κέρατι, εν τόπω πίονι. και φραγμόν περιέθηκα και εχαράκωσα και εφύτευσα άμπελον Σωρήχ και ωκοδόμησα πύργον εν μέσω αυτού και προλήνιον ώρυξα εν αυτώ· και έμεινα του ποιήσαι σταφυλήν, εποίησε δε ακάνθας. και νύν, οι ενοικούντες εν ῾Ιερουσαλήμ και άνθρωπος του ᾿Ιούδα, κρίνατε εν εμοί και αναμέσον του αμπελώνός μου. τί ποιήσω έτι τω αμπελώνί μου και ουκ εποίησα αυτώ; διότι έμεινα του ποιήσαι σταφυλήν, εποίησε δε ακάνθας. νύν δε αναγγελώ υμίν τί εγώ ποιήσω τω αμπελώνί μου· αφελώ τον φραγμόν αυτού και έσται εις διαρπαγήν, και καθελώ τον τοίχον αυτού και έσται εις καταπάτημα· και ανήσω τον αμπελωνά μου και ου τμηθή ουδέ μή σκαφή, και αναβήσονται εις αυτόν ως εις χέρσον άκανθαι· και ταις νεφέλαις εντελούμαι του μή βρέξαι εις αυτόν υετόν. ο γαρ αμπελών Κυρίου σαβαώθ οίκος του ᾿Ισραήλ εστι και άνθρωπος του ᾿Ιούδα νεόφυτον ηγαπημένον· έμεινα του ποιήσαι κρίσιν, εποίησε δε ανομίαν και ου δικαιοσύνην, αλλά κραυγήν. Ανάγνωσις Παλαιᾱς Διαθήκης: Γένεσις 3:21-4:7
Και εποίησε Κύριος ο Θεός τω ᾿Αδάμ και τη γυναικί αυτού χιτώνας δερματίνους και ενέδυσεν αυτούς. και είπεν ο Θεός· ιδού ᾿Αδάμ γέγονεν ως εις εξ ημών, του γινώσκειν καλόν και πονηρόν· και νύν μή ποτε εκτείνη την χείρα αυτού και λάβη από του ξύλου της ζωής και φάγη και ζήσεται εις τον αιώνα. και εξαπέστειλεν αυτόν Κύριος ο Θεός εκ του παραδείσου της τρυφής εργάζεσθαι την γήν, εξ ής ελήφθη. και εξέβαλε τον ᾿Αδάμ και κατῴκισεν αυτόν απέναντι του παραδείσου της τρυφής και έταξε τα Χερουβίμ και την φλογίνην ρομφαίαν την στρεφομένην φυλάσσειν την οδόν του ξύλου της ζωής.
᾿Αδάμ δε έγνω Εύαν την γυναίκα αυτού, και συλλαβούσα έτεκε τον Κάϊν και είπεν· εκτησάμην άνθρωπον διά του Θεού. και προσέθηκε τεκείν το αδελφόν αυτού, τον ῎Αβελ. και εγένετο ῎Αβελ ποιμήν προβάτων, Κάϊν δε ήν εργαζόμενος την γήν. και εγένετο μεθ᾿ ημέρας ήνεγκε Κάϊν από των καρπών της γής θυσίαν τω Κυρίω, και ῎Αβελ ήνεγκε και αυτός από των πρωτοτόκων των προβάτων αυτού και από των στεάτων αυτών. και επείδεν ο Θεός επί ῎Αβελ και επί τοις δώροις αυτού, επί δε Κάϊν και επί ταις θυσίαις αυτού ου προσέσχε. και ελυπήθη Κάϊν λίαν, και συνέπεσε τω προσώπω αυτού. και είπε Κύριος ο Θεός τω Κάϊν· ίνα τί περίλυπος εγένου, και ίνα τί συνέπεσε το πρόσωπόν σου; ουκ εάν ορθώς προσενέγκης, ορθώς δε μή διέλης, ήμαρτες; ησύχασον· πρός σέ η αποστροφή αυτού, και σύ άρξεις αυτού.
Ανάγνωσις Παλαιᾱς Διαθήκης: Παροιμίαι 3:34-4:22
Κύριος υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσιν χάριν. δόξαν σοφοί κληρονομήσουσιν, οι δε ασεβείς ύψωσαν ατιμίαν.
᾽Ακούσατε, παίδες, παιδείαν πατρός και προσέχετε γνώναι έννοιαν· δώρον γαρ αγαθόν δωρούμαι υμίν, τον εμόν νόμον μή εγκαταλίπητε. υιός γαρ εγενόμην καγώ πατρί υπήκοος και αγαπώμενος εν προσώπω μητρός, οί εδίδασκόν με και έλεγον· ερειδέτω ο ημέτερος λόγος εις σήν καρδίαν· φύλασσε εντολάς, μή επιλάθη μηδέ παρίδης ρήσιν εμού στόματος, μηδέ εγκαταλίπης αυτήν, και ανθέξεταί σου· εράσθητι αυτής, και τηρήσει σε· περιχαράκωσον αυτήν, και υψώσει σε· τίμησον αυτήν, ίνα σε περιλάβη, ίνα δώ τη σή κεφαλή στέφανον χαρίτων, στεφάνω δε τρυφής υπερασπίση σου. ῎Ακουε, υιέ, και δέξαι εμούς λόγους, και πληθυνθήσεται έτη ζωής σου, ίνα σοι γένωνται πολλαί οδοί βίου· οδούς γαρ σοφίας διδάσκω σε, εμβιβάζω δέ σε τροχιαίς ορθαίς. εάν γαρ πορεύη, ου συγκλεισθήσεταί σου τα διαβήματα, εάν δε τρέχης ου κοπιάσεις. επιλαβού εμής παιδείας, μή αφής, αλλά φύλαξον αυτήν σεαυτώ εις ζωήν σου. οδούς ασεβών μή επέλθης, μηδέ ζηλώσης οδούς παρανόμων· εν ώ άν τόπω στρατοπεδεύσωσι, μή επέλθης εκεί, έκκλινον δε απ᾿ αυτών και παράλλαξον. ου γαρ μή υπνώσωσιν, εάν μή κακοποιήσωσιν, αφῄρηται ο ύπνος αυτών, και ου κοιμώνται· οίδε γαρ σιτούνται σίτα ασεβείας, οίνω δε παρανόμω μεθύσκονται. αι δε οδοί των δικαίων ομοίως φωτί λάμπουσι, προπορεύονται και φωτίζουσιν, έως κατορθώση η ημέρα· αι δε οδοί των ασεβών σκοτειναί, ουκ οίδασι πώς προσκόπτουσιν. Υιέ, εμή ρήσει πρόσεχε, τοις δε εμοίς λόγοις παράβαλλε σόν ούς, όπως μή εκλίπωσί σε αι πηγαί σου, φύλασσε αυτάς εν καρδία· ζωή γάρ εστι τοις ευρίσκουσιν αυτάς και πάση σαρκί ίασις.