Καλλιόπιος και Ακυλίνα, Μάρτυρες

Άγιοι, εορταί, και Αναγνώσεις – Δευτέρα, 7 Απριλίου 2025
Άγιοι και εορταί: Καλλιόπιος και Ακυλίνα, Μάρτυρες; Γεωργίου, Επισκόπου Μυτιλήνης; Γεράσιμος ο Θεοφόρος ο Βυζάντιος; Σάββας ο Νέος; Τύχων, Πατριάρχης Μοσκού
Αυστηρή Νηστεία
Ανάγνωσις Παλαιᾱς Διαθήκης: Ησαΐας 48:17-49:4
Ούτως λέγει Κύριος ο ρυσάμενός σε, ο άγιος ᾿Ισραήλ· εγώ ειμι ο Θεός σου, δέδειχά σοι του ευρείν σε την οδόν, εν ή πορεύση εν αυτή. και ει ήκουσας των εντολών μου, εγένετο άν ωσεί ποταμός η ειρήνη σου και η δικαιοσύνη σου ως κύμα θαλάσσης· και εγένετο άν ως η άμμος το σπέρμα σου και τα έκγονα της κοιλίας σου ως ο χούς της γής· ουδέ νύν ου μή εξολοθρευθής, ουδέ απολείται το όνομά σου ενώπιον εμού.
῎Εξελθε εκ Βαβυλώνος φεύγων από των Χαλδαίων· φωνήν ευφροσύνης αναγγείλατε, και ακουστόν γενέσθω τούτο, απαγγείλατε έως εσχάτου της γής, λέγεται· ερρύσατο Κύριος τον δούλον αυτού ᾿Ιακώβ· και εάν διψήσωσι, δι᾿ ερήμου άξει αυτούς, ύδωρ εκ πέτρας εξάξει αυτοίς· σχισθήσεται πέτρα, και ρυήσεται ύδωρ, και πίεται ο λαός μου. ουκ εστι χαίρειν, λέγει Κύριος, τοις ασεβέσιν.
᾽Ακούσατέ μου, νήσοι, και προσέχετε, έθνη· διά χρόνου πολλού στήσεται, λέγει Κύριος. εκ κοιλίας μητρός μου εκάλεσε το όνομά μου και έθηκε το στόμα μου ωσεί μάχαιραν οξείαν και υπό την σκέπην της χειρός αυτού έκρυψέ με, έθηκέ με ως βέλος εκλεκτόν και εν τη φαρέτρα αυτού έκρυψέ με. και είπέ μοι· δούλός μου ει σύ, ᾿Ισραήλ, και εν σοί δοξασθήσομαι. και εγώ είπα· κενώς εκοπίασα, εις μάταιον και εις ουδέν έδωκα την ισχύν μου· διά τούτο η κρίσις μου παρά Κυρίω, και ο πόνος μου εναντίον του Θεού μου.
Ανάγνωσις Παλαιᾱς Διαθήκης: Γένεσις 27:1-41
᾽Εγένετο δε μετά το γηράσαι τον ᾿Ισαάκ και ημβλύνθησαν οι οφθαλμοί αυτού του οράν, και εκάλεσεν ῾Ησαύ τον υιόν αυτού τον πρεσβύτερον καί είπεν αυτώ· υιέ μου· και είπεν· ιδού εγώ. και είπεν· ιδού γεγήρακα και ου γινώσκω την ημέραν της τελευτής μου· νύν ούν λαβέ το σκεύός σου, τήν τε φαρέτραν και το τόξον, και έξελθε εις το πεδίον και θήρευσόν μοι θήραν και ποίησόν μοι εδέσματα, ως φιλώ εγώ, και ένεγκέ μοι, ίνα φάγω, όπως ευλογήση σε η ψυχή μου πρίν αποθανείν με. Ρεβέκκα δε ήκουσε λαλούντος ᾿Ισαάκ πρός ῾Ησαύ τον υιόν αυτού. επορεύθη δε ῾Ησαύ εις το πεδίον θηρεύσαι θήραν τω πατρί αυτού· Ρεβέκκα δε είπε πρός ᾿Ιακώβ τον υιόν αυτής, τον ελάσσω· ιδέ, ήκουσα του πατρός σου λαλούντος πρός ῾Ησαύ τον αδελφόν σου λέγοντος· ένεγκόν μοι θήραν και ποίησόν μοι εδέσματα, ίνα φαγών ευλογήσω σε εναντίον Κυρίου πρό του αποθανείν με. νύν ούν, υιέ μου, άκουσόν μου, καθά εγώ σοι εντέλλομαι. και πορευθείς εις τα πρόβατα λαβέ μοι εκείθεν δύο ερίφους απαλούς και καλούς, και ποιήσω αυτούς εδέσματα τω πατρί σου, ως φιλεί, και εισοίσεις τω πατρί σου και φάγεται, όπως ευλογήση σε ο πατήρ σου πρό του αποθανείν αυτόν. είπε δε ᾿Ιακώβ πρός Ρεβέκκαν την μητέρα αυτού· έστιν ῾Ησαύ ο αδελφός μου ανήρ δασύς, εγώ δε ανήρ λείος· μή ποτε ψηλαφήση με ο πατήρ, και έσομαι εναντίον αυτού ως καταφρονών και επάξω επ᾿ εμαυτόν κατάραν και ουκ ευλογίαν. είπε δε αυτώ η μήτηρ· επ᾿ εμέ η κατάρα σου, τέκνον· μόνον υπάκουσόν μοι της φωνής και πορευθείς ένεγκέ μοι. πορευθείς δε έλαβε και ήνεγκε τη μητρί, και εποίησεν η μήτηρ αυτού εδέσματα, καθά εφίλει ο πατήρ αυτού. και λαβούσα Ρεβέκκα την στολήν ῾Ησαύ του υιού αυτής του πρεσβυτέρου την καλήν, ή ήν παρ᾿ αυτή εν τω οίκω, ενέδυσεν αυτήν ᾿Ιακώβ τον υιόν αυτής τον νεώτερον και τα δέρματα των ερίφων περιέθηκεν επί τους βραχίονας αυτού και επί τα γυμνά του τραχήλου αυτού και έδωκε τα εδέσματα και τους άρτους, ούς εποίησεν εις τάς χείρας ᾿Ιακώβ του υιού αυτής. και εισήνεγκε τω πατρί αυτού. είπε δέ· πάτερ. ο δε είπεν· ιδού εγώ· τίς ει σύ τέκνον; και είπεν ᾿Ιακώβ τω πατρί· εγώ ῾Ησαύ ο πρωτότοκός σου· πεποίηκα καθά ελάλησάς μοι· αναστάς κάθισον και φάγε από της θήρας μου, όπως ευλογήση με η ψυχή σου. είπε δε ᾿Ισαάκ τω υιώ αυτού· τί τούτο, ό ταχύ εύρες, ώ τέκνον; ο δε είπεν· ό παρέδωκε Κύριος ο Θεός σου εναντίον μου. είπε δε ᾿Ισαάκ τω ᾿Ιακώβ· έγγισόν μοι και ψηλαφήσω σε, τέκνον, ει σύ ει ο υιός μου ῾Ησαύ ή ού. ήγγισε δε ᾿Ιακώβ πρός ᾿Ισαάκ τον πατέρα αυτού, και εψηλάφησεν αυτόν και είπεν· η μέν φωνή φωνή ᾿Ιακώβ, αι δε χείρες χείρες ῾Ησαύ. και ουκ επέγνω αυτόν· ήσαν γαρ αι χείρες αυτού ως αι χείρες ῾Ησαύ του αδελφού αυτού δασείαι· και ευλόγησεν αυτόν και είπε· σύ ει ο υιός μου ῾Ησαύ; ο δε είπεν· εγώ. και είπε· προσάγαγέ μοι, και φάγομαι από της θήρας σου, τέκνον, ίνα ευλογήση σε η ψυχή μου. και προσήνεγκεν αυτώ, και έφαγε· και εισήνεγκεν αυτώ οίνον, και έπιε. και είπεν αυτώ ᾿Ισαάκ ο πατήρ αυτού· έγγισόν μοι και φίλησόν με τέκνον. και εγγίσας εφίλησεν αυτόν, και ωσφράνθη την οσμήν των ιματίων αυτού και ευλόγησεν αυτόν και είπεν· ιδού οσμή του υιού μου ως οσμή αγρού πλήρους, όν ευλόγησε Κύριος. και δῴη σοι ο Θεός από της δρόσου του ουρανού και από της πιότητος της γής και πλήθος σίτου και οίνου. και δουλευσάτωσάν σοι έθνη, και προσκυνησάτωσάν σοι άρχοντες· και γίνου κύριος του αδελφού σου, και προσκυνήσουσί σε οι υιοί του πατρός σου. ο καταρώμενός σε επικατάρατος, ο δε ευλογών σε ευλογημένος. Και εγένετο μετά το παύσασθαι ᾿Ισαάκ ευλογούντα ᾿Ιακώβ τον υιόν αυτού και εγένετο, ως εξήλθεν ᾿Ιακώβ από προσώπου ᾿Ισαάκ του πατρός αυτού, και ῾Ησαύ ο αδελφός αυτού ήλθεν από της θήρας. και εποίησε και αυτός εδέσματα και προσήνεγκε τω πατρί αυτού. και είπε τω πατρί· αναστήτω ο πατήρ μου και φαγέτω από της θήρας του υιού αυτού, όπως ευλογήση με η ψυχή σου. και είπεν αυτώ ᾿Ισαάκ ο πατήρ αυτού· τίς ει σύ; ο δε είπεν· εγώ ειμι ο υιός σου ο πρωτότοκος ῾Ησαύ. εξέστη δε ᾿Ισαάκ έκστασιν μεγάλην σφόδρα και είπε· τίς ούν ο θηρεύσας μοι θήραν και εισενέγκας μοι; και έφαγον από πάντων πρό του ελθείν σε και ευλόγησα αυτόν, και ευλογημένος έσται. εγένετο δέ, ηνίκα ήκουσεν ῾Ησαύ τα ρήματα του πατρός αυτού ᾿Ισαάκ, ανεβόησε φωνήν μεγάλην και πικράν σφόδρα και είπεν· ευλόγησον δή καμέ, πάτερ. είπε δε αυτώ· ελθών ο αδελφός σου μετά δόλου έλαβε την ευλογίαν σου. και είπε· δικαίως εκλήθη το όνομα αυτού ᾿Ιακώβ· επτέρνικε γάρ με ιδού δεύτερον τούτο· τά τε πρωτοτόκιά μου είληφε και νύν έλαβε την ευλογίαν μου· και είπεν ῾Ησαύ τω πατρί αυτού· ουχ υπελίπου μοι ευλογίαν, πάτερ; αποκριθείς δε ᾿Ισαάκ είπε τω ῾Ησαύ· ει κύριον αυτόν πεποίηκά σου και πάντας τους αδελφούς αυτού πεποίηκα αυτού οικέτας, σίτω και οίνω εστήριξα αυτόν, σοί δε τί ποιήσω, τέκνον; είπε δε ῾Ησαύ πρός τον πατέρα αυτού· μή ευλογία μία σοί εστι, πάτερ; ευλόγησον δή καμέ, πάτερ. κατανυχθέντος δε ᾿Ισαάκ ανεβόησε φωνή ῾Ησαύ και έκλαυσεν. αποκριθείς δε ᾿Ισαάκ ο πατήρ αυτού είπεν αυτώ· ιδού από της πιότητος της γής έσται η κατοίκησίς σου και από της δρόσου του ουρανού άνωθεν. και επί τη μαχαίρα σου ζήση και τω αδελφώ σου δουλεύσεις· έσται δε ηνίκα εάν καθέλης, και εκλύσης τον ζυγόν αυτού από του τραχήλου σου. Και ενεκότει ῾Ησαύ τω ᾿Ιακώβ περί της ευλογίας ής ευλόγησεν αυτόν ο πατήρ αυτού· είπε δε ῾Ησαύ εν τη διανοία αυτού· εγγισάτωσαν αι ημέραι του πένθους του πατρός μου, ίνα αποκτείνω ᾿Ιακώβ τον αδελφόν μου.
Ανάγνωσις Παλαιᾱς Διαθήκης: Παροιμίαι 19:16-25
Ός φυλάσσει εντολήν, τηρεί την εαυτού ψυχήν, ο δε καταφρονών των εαυτού οδών απολείται. δανείζει Θεώ ο ελεών πτωχόν, κατά δε το δόμα αυτού ανταποδώσει αυτώ. παίδευε υιόν σου, ούτως γαρ έσται εύελπις, εις δε ύβριν μή επαίρου τη ψυχή σου. κακόφρων ανήρ πολλά ζημιωθήσεται· εάν δε λοιμεύηται, και την ψυχήν αυτού προσθήσει. άκουε, υιέ, παιδείαν πατρός σου, ίνα σοφός γένη επ᾿ εσχάτων σου. πολλοί λογισμοί εν καρδία ανδρός, η δε βουλή του Κυρίου εις τον αιώνα μένει. καρπός ανδρί ελεημοσύνη, κρείσσων δε πτωχός δίκαιος ή πλούσιος ψεύστης. φόβος Κυρίου εις ζωήν ανδρί, ο δε άφοβος αυλισθήσεται εν τόποις, ού ουκ επισκοπείται γνώσις. ο εγκρύπτων εις τον κόλπον αυτού χείρας αδίκως, ουδέ τω στόματι ου μή προσαγάγη αυτάς. λοιμού μαστιγουμένου, άφρων πανουργότερος γίνεται· εάν δε ελέγχης άνδρα φρόνιμον, νοήσει αίσθησιν.