Απόδοσις της Εορτής της Αναλήψεως

Άγιοι, εορταί, και Αναγνώσεις – Παρασκευή, 6 Ιουνίου 2025 Άγιοι και εορταί: Απόδοσις της Εορτής της Αναλήψεως; Ιλαρίωνος του νέου; Μέγας ο Θαυματουργός; 5 Παρθένοι Καισαρείας – Μαρία, Μάρθα, Κυρία, Βαρερία και Μαρκία Ημέρα Νηστείας (Κατάλυσις οίνου και ελαίου) Ανάγνωσις Επιστολής: Πράξ. 27:1-44, 28:1 Εν ταις ημεραίς εκείναις, ως δε εκρίθη του αποπλείν ημάς εις την Ιταλίαν, παρεδίδουν τον τε Παύλον και τινας ετέρους δεσμώτας εκατοντάρχη, ονόματι Ιουλίω, σπείρης Σεβαστής. Επιβάντες δε πλοίω Αδραμυττηνώ, μέλλοντες πλείν τους κατά την Ασίαν τόπους, ανήχθημεν, όντος σύν ημίν Αριστάρχου Μακεδόνος Θεσσαλονικέως. Τη τε ετέρα κατήχθημεν εις Σιδώνα· φιλανθρώπως τε ο Ιούλιος τω Παύλω χρησάμενος επέτρεψεν πρός τους φίλους πορευθέντα επιμελείας τυχείν. Κακείθεν αναχθέντες υπεπλεύσαμεν την Κύπρον, διά το τους ανέμους είναι εναντίους. Το τε πέλαγος το κατά την Κιλικίαν και Παμφυλίαν διαπλεύσαντες, κατήλθομεν εις Μύρα της Λυκίας. Κακεί ευρών ο εκατόνταρχος πλοίον Αλεξανδρίνον πλέον εις την Ιταλίαν, ενεβίβασεν ημάς εις αυτό. Εν ικαναίς δε ημέραις βραδυπλοούντες, και μόλις γενόμενοι κατά την Κνίδον, μή προσεώντος ημάς του ανέμου, υπεπλεύσαμεν την Κρήτην κατά Σαλμώνην· μόλις τε παραλεγόμενοι αυτήν ήλθομεν εις τόπον τινά καλούμενον Καλούς Λιμένας, ώ εγγύς ήν πόλις Λασαία. Ικανού δε χρόνου διαγενομένου, και όντος ήδη επισφαλούς του πλοός, διά το και την νηστείαν ήδη παρεληλυθέναι, παρῄνει ο Παύλος λέγων αυτοίς, Άνδρες, θεωρώ ότι μετά ύβρεως και πολλής ζημίας, ου μόνον του φορτίου και του πλοίου αλλά και των ψυχών ημών, μέλλειν έσεσθαι τον πλούν. Ο δε εκατοντάρχης τω κυβερνήτη και τω ναυκλήρω επείθετο μάλλον ή τοις υπό του Παύλου λεγομένοις. Ανευθέτου δε του λιμένος υπάρχοντος πρός παραχειμασίαν, οι πλείους έθεντο βουλήν αναχθήναι κακείθεν, ει πως δύναιντο καταντήσαντες εις Φοίνικα παραχειμάσαι, λιμένα της Κρήτης βλέποντα κατά λίβα και κατά χώρον. Υποπνεύσαντος δε νότου, δόξαντες της προθέσεως κεκρατηκέναι, άραντες άσσον παρελέγοντο την Κρήτην. Μετʼ ου πολύ δε έβαλεν κατʼ αυτής άνεμος τυφωνικός, ο καλούμενος Ευροκλύδων· συναρπασθέντος δε του πλοίου, και μή δυναμένου αντοφθαλμείν τω ανέμω, επιδόντες εφερόμεθα. Νησίον δε τι υποδραμόντες καλούμενον Κλαύδην μόλις ισχύσαμεν περικρατείς γενέσθαι της σκάφης· ήν άραντες, βοηθείαις εχρώντο, υποζωννύντες το πλοίον· φοβούμενοί τε μή εις την Σύρτην εκπέσωσιν, χαλάσαντες το σκεύος, ούτως εφέροντο. Σφοδρώς δε χειμαζομένων ημών, τη εξής εκβολήν εποιούντο· και τη τρίτη αυτόχειρες την σκευήν του πλοίου ερρίψαμεν. 20 Μήτε δε ηλίου μήτε άστρων επιφαινόντων επί πλείονας ημέρας, χειμώνός τε ουκ ολίγου επικειμένου, λοιπόν περιηρείτο πάσα ελπίς του σώζεσθαι ημάς. Πολλής δε ασιτίας υπαρχούσης, τότε σταθείς ο Παύλος εν μέσω αυτών είπεν, Έδει μέν, ώ άνδρες, πειθαρχήσαντάς μοι μή ανάγεσθαι από της Κρήτης, κερδήσαί τε την ύβριν ταύτην και την ζημίαν. Και τα νύν παραινώ υμάς ευθυμείν· αποβολή γαρ ψυχής ουδεμία έσται εξ υμών, πλήν του πλοίου. Παρέστη γαρ μοι ταύτη τη νυκτί άγγελος του θεού, ού ειμι, ώ και λατρεύω, λέγων, Μή φοβού, Παύλε· Καίσαρί σε δεί παραστήναι· και ιδού, κεχάρισταί σοι ο θεός πάντας τους πλέοντας μετά σού. Διό ευθυμείτε άνδρες· πιστεύω γαρ τω θεώ ότι ούτως έσται καθʼ όν τρόπον λελάληταί μοι. Εις νήσον δε τινα δεί ημάς εκπεσείν. Ως δε τεσσαρεσκαιδεκάτη νύξ εγένετο, διαφερομένων ημών εν τω Αδρία, κατά μέσον της νυκτός υπενόουν οι ναύται προσάγειν τινά αυτοίς χώραν· και βολίσαντες εύρον οργυιάς είκοσι· βραχύ δε διαστήσαντες, και πάλιν βολίσαντες, εύρον οργυιάς δεκαπέντε· φοβούμενοί τε μήπως εις τραχείς τόπους εκπέσωμεν, εκ πρύμνης ρίψαντες αγκύρας τέσσαρας, ηύχοντο ημέραν γενέσθαι. Των δε ναυτών ζητούντων φυγείν εκ του πλοίου, και χαλασάντων την σκάφην εις την θάλασσαν, προφάσει ως εκ πρώρας μελλόντων αγκύρας εκτείνειν, είπεν ο Παύλος τω εκατοντάρχη και τοις στρατιώταις, Εάν μή ούτοι μείνωσιν εν τω πλοίω, υμείς σωθήναι ου δύνασθε. Τότε οι στρατιώται απέκοψαν τα σχοινία της σκάφης, και είασαν αυτήν εκπεσείν. Άχρι δε ού ήμελλεν ημέρα γίνεσθαι, παρεκάλει ο Παύλος άπαντας μεταλαβείν τροφής, λέγων, Τεσσαρεσκαιδεκάτην σήμερον ημέραν προσδοκώντες άσιτοι διατελείτε, μηδέν προσλαβόμενοι. Διό παρακαλώ υμάς προσλαβείν τροφής· τούτο γαρ πρός της υμετέρας σωτηρίας υπάρχει· ουδενός γαρ υμών θρίξ εκ της κεφαλής πεσείται. Ειπών δε ταύτα, και λαβών άρτον, ευχαρίστησεν τω θεώ ενώπιον πάντων· και κλάσας ήρξατο εσθίειν. Εύθυμοι δε γενόμενοι πάντες και αυτοί προσελάβοντο τροφής. Ήμεν δε εν τω πλοίω αι πάσαι ψυχαί, διακόσιαι εβδομήκοντα έξ. Κορεσθέντες δε της τροφής εκούφιζον το πλοίον, εκβαλλόμενοι τον σίτον εις την θάλασσαν. Ότε δε ημέρα εγένετο, την γήν ουκ επεγίνωσκον· κόλπον δε τινα κατενόουν έχοντα αιγιαλόν, εις όν εβουλεύσαντο, ει δυνατόν, εξώσαι το πλοίον. Και τάς αγκύρας περιελόντες είων εις την θάλασσαν, άμα ανέντες τάς ζευκτηρίας των πηδαλίων· και επάραντες τον αρτέμονα τη πνεούση κατείχον εις τον αιγιαλόν. Περιπεσόντες δε εις τόπον διθάλασσον επώκειλαν την ναύν· και η μέν πρώρα ερείσασα έμεινεν ασάλευτος, η δε πρύμνα ελύετο υπό της βίας των κυμάτων. Των δε στρατιωτών βουλή εγένετο ίνα τους δεσμώτας αποκτείνωσιν, μή τις εκκολυμβήσας διαφύγη. Ο δε εκατόνταρχος, βουλόμενος διασώσαι τον Παύλον, εκώλυσεν αυτούς του βουλήματος, εκέλευσέν τε τους δυναμένους κολυμβάν απορρίψαντας πρώτους επί την γήν εξιέναι· και τους λοιπούς, ούς μέν επί σανίσιν, ούς δε επί τινων των από του πλοίου. Και ούτως εγένετο πάντας διασωθήναι επί την γήν. Και διασωθέντες τότε επέγνωσαν ότι Μελίτη η νήσος καλείται. Ανάγνωσις Ευαγγελίου: Κατά Ιωάννην 17:18-26 Τω καιρώ εκείνω, επάρας ο Ιησούς τους οφθαλμούς αυτού εις τον ουρανόν είπεν, καθώς εμέ απέστειλας εις τον κόσμον, καγώ απέστειλα αυτούς εις τον κόσμον. καί υπέρ αυτών εγώ αγιάζω εμαυτόν, ίνα και αυτοί ώσιν ηγιασμένοι εν αληθεία. Ου περί τούτων δε ερωτώ μόνον, αλλά και περί των πιστευόντων διά του λόγου αυτών εις εμέ, ίνα πάντες έν ώσι, καθώς σύ, πάτερ, εν εμοί καγώ εν σοί, ίνα και αυτοί εν ημίν έν ώσιν, ίνα ο κόσμος πιστεύση ότι σύ με απέστειλας. καί εγώ την δόξαν ήν δέδωκάς μοι δέδωκα αυτοίς, ίνα ώσιν έν καθώς ημείς έν εσμεν, εγώ εν αυτοίς και σύ εν εμοί, ίνα ώσι τετελειωμένοι εις έν, και ίνα γινώσκη ο κόσμος ότι σύ με απέστειλας και ηγάπησας αυτούς καθώς εμέ ηγάπησας. πάτερ, ούς δέδωκάς μοι, θέλω ίνα όπου ειμί εγώ κακείνοι ώσι μετ᾽ εμού, ίνα θεωρώσι την δόξαν την εμήν ήν δέδωκάς μοι, ότι ηγάπησάς με πρό καταβολής κόσμου. πάτερ δίκαιε, και ο κόσμος σε ουκ έγνω, εγώ δέ σε έγνων, και ούτοι έγνωσαν ότι σύ με απέστειλας· καί εγνώρισα αυτοίς το όνομά σου και γνωρίσω, ίνα η αγάπη ήν ηγάπησάς με εν αυτοίς ᾖ, καγώ εν αυτοίς.